Uroda parkowych krajobrazów i bogactwo przyrody czynią Puszczę czymś wyjątkowym zarówno w skali Pomorza Zachodniego jak i całego kraju. Położenie na skraju dużego miasta spowodowało, że teren Parku stał się jednym z głównych obszarów wypoczynku mieszkańców Szczecina. Zasadniczo przeznaczony jest on dla turystyki jednodniowej. Puszcza Bukowa jest zwartym kompleksem leśnym porastającym Wzgórza Bukowe. Rozciąga się na długości około 15 km i szerokości około 6 km. Od zachodu i północy graniczy z dzielnicami Szczecina, zaś od południa i wschodu z rozległymi obszarami Niziny Szczecińskiej. Niezwykle urozmaicona budowa geologiczna terenu oraz jego ukształtowanie mają decydujący wpływ na sieć wód powierzchniowych. Składają się na nią liczne potoki, jeziora oraz liczne niewielkie oczka wodne i torfowiska śródleśne. Do najbardziej interesujących jezior należą: Glinno i Binowskie. Na szczególną uwagę zasługuje również jezioro Szmaragdowe. Głębokość jeziora, powstałego w wyniku zalania wodą wyrobiska kopalni kredy, dochodzi do 16 m. Wspaniała szmaragdowa barwa wody spowodowana jest dużym nasyceniem węglanem wapnia oraz odbiciem światła od kredowego podłoża. Znaczne zróżnicowanie siedliskowe terenów sprzyja rozwojowi bogatej fauny i stwarza warunki życia dla prawie wszystkich grup systematycznych zwierząt. Spośród wszystkich rozpoznanych dotąd na terenie puszczy gatunków fauny 169 objętych jest ochroną, a 11 z nich, najbardziej zagrożonych wymarciem wpisano do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt wśród nich znajduje się bóbr europejski, wydra, gągoł, ohar, bielik i inne. Również flora obszaru jest wyjatkowo bogata. Na terenie Wzgórz Bukowych najwięcej miejsca zajmuje buczyna pomorska, w dolinach strumieni występują zróżnicowane lasy łęgowe, w których spotkać można osobliwości florystyczne bardzo rzadko występujące na terenie Europy. Poza lasami bardzo cenne są występujące tu licznie torfowiska. W płd-wsch części Puszczy Bukowej, w pobliżu wsi Glinna znajduje się ogród dendrologiczny, zawierający wiele ciekawych okazów z terenu Puszczy i całego świata. Klimat całego obszaru wyróżnia się w skali regionu. Deszcze padają nad Wzgórzami Bukowymi częściej i obficiej niż nad terenami sąsiednimi, zaś urozmaicona rzeźba terenu jest przyczyną dużego zróżnicowania mikroklimatów poszczególnych miejsc w zależności od wyniesienia, nachylenia i wystawy do słońca. Wyjątkowe walory Puszczy, wyróżniające ten obszar zarówno w skali Pomorza Zachodniego jak i całego kraju były powodem utworzenia Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa". Uroda parkowych krajobrazów, bogactwo przyrody i położenie na skraju dużego miasta spowodowały, że teren Parku stał się jednym z głównych obszarów wypoczynku mieszkańców Szczecina. Dlatego też przeznaczony jest on zasadniczo dla turystyki jednodniowej, zaś wielodniowy pobyt możliwy jest jedynie w kilku ośrodkach wczasowych nad jeziorami Glinna i Binowo. Puszczę pokrywa sieć znakowanych szlaków turystycznych o łącznej długości niemal 200 km. ęłęóW plejstocenie, w wyniku kolejnych nawrotów zimna i transgresji lądolodów, całkowitej zagładzie uległa flora i rzeźba terenu okresu trzeciorzędowego (Stankowski 1978).Ostatni lądolód ustąpił z terenu Wzgórz Bukowych około 14 tysięcy lat BP i pozostawił po sobie arktyczne pustkowie jeszcze na kilka tysięcy lat. W zależności od okresowych zmian warunków klimatycznych tundra pokrywająca ten teren miała charakter bezleśny lub parkowy. W okresach zimnych pokryta była mchami, krzewinkowymi wierzbami, brzozą karłowatą i dębikiem ośmiopłatkowym. W czasie ociepleń wkraczały tu brzozy i rokitnik (Jasnowska i Jasnowski 1983, Szafer i Kostyniuk 1962). W późnym glacjale pojawiły się w dolinie Płoni koczownicze grupy schyłkowopaleolitycznych łowców, dla których podstawą bytu były renifery (Czarnecki 1983).